Kluczowe zasady projektowania dla osób z ASD
Przewidywalność przestrzenna to fundament. Gdy dziecko lub dorosły w spektrum wie, co gdzie się znajduje i czego się spodziewać w każdej strefie, układ nerwowy nie musi się stale adaptować do nowych warunków. Stałe miejsca dla każdej czynności, wyraźne strefowanie bez zaskakujących zmian układu, konsekwentna kolorystyka - to elementy budujące poczucie bezpieczeństwa przez przestrzeń.
Kontrola akustyczna to drugi priorytet. Osoby z nadwrażliwością słuchową reagują intensywnie na niespodziewane dźwięki, echo i hałas tła. Miękkie materiały pochłaniające dźwięk (dywany, zasłony, tapicerowane meble, panele akustyczne), wyciszone drzwi i ograniczenie źródeł hałasu zewnętrznego to elementy, które projektuje się w przestrzeniach dla osób z ASD jako standard.
Oświetlenie bez migotania i z możliwością regulacji intensywności. Tanie żarówki LED migoczą z częstotliwością niewidoczną gołym okiem, ale odczuwalną przez układ nerwowy osoby z ASD. Ciepła temperatura barwowa (2200-2700 K) i dimmer (ściemniacz) to absolutne minimum. W pokojach dziecięcych żadnych zimnych, jaskrawych źródeł światła.
Matowe materiały bez intensywnych wzorów. Połyskujące powierzchnie, wzory o wyrazistym kontraście, jaskrawe kolory - to bodźce wizualne, które mogą być przytłaczające. Naturalne, matowe materiały w stonowanych odcieniach tworzą spokojne tło sensoryczne.
Miejsce ukrycia w każdej przestrzeni. Kącik dekompresji - strefa, do której można się wycofać, gdy bodźce stają się przytłaczające - to jeden z najważniejszych elementów projektu dla osoby z ASD. Może to być nisza w zabudowie meblowej, baldachim nad łóżkiem, aneks z zasłoną. Nie musi być duże, ale musi być bezpieczne i przewidywalne.
